گرید کامپیوتینگ-Grid computing

راه اندازي يك سرور مجازي لينوكس

همزمان با رشد سريع اينترنت و خدمات آنلاين، هر روز بر حجم پردازش سرويس دهنده ها و تعداد درخواست هاي كاربران افزوده مي شود. اما حداكثر توان كاري هر سرويس دهنده اندازه اي دارد كه بيشتر از آن نمي تواند به در خواست ها جواب دهد و به صورت معمول سرويس دهي كند. براي خروج از اين وضعيت يك مدير سرويس دهنده، چندين راه حل دارد: جايگزيني سرورهايي با قدرت پردازش بيشتر و

يا افزايش تعداد سرويس دهنده هاي موجود. اما اين كار شايد هزينه بسيار زيادي را به سيستم تحميل كند. به طوري كه عملا اجراي آن غيرممكن خواهد بود. در اين شرايط ، شايد برپا سازي يك سرويس دهنده مجازي بر پايه مفاهيم كلاستر و تقسيم سرويس ها ميان چندين سرويس دهنده، يكي از مؤثرترين راهكارهايي باشد كه مي توان براي افزايش قدرت سرويس دهنده به كاربست. كلاستر سازي اين قابليت را فراهم مي كند كه با افزودن يك سرور مجازي به سيستم ، در خواست هاي سرويس ميان چند سرويس دهنده تقسيم شود و از وارد آمدن فشار اضافي بريك سرويس دهنده و نهايتا مختل شدن سرويس دهي شبكه جلوگيري به عمل آيد. در اين نوشتار، به برپاسازي و پيكربندي يك سرور مجازي لينوكس در يك شبكه، كه شامل چندين سرويس دهنده مختلف، مانند سروي دهنده وب، ايميل و FTP است نگاهي مي اندازيم.
مفهوم كلاستر
كلاسترها يكي از جذاب ترين مفاهيمي هستند كه در بحث هاي پردازش موازي و سرويس دهنده مطرح مي شوند. به طور عام ، مفهوم كلاسترها به يك مجموعه از كامپيوترها اطلاق مي شود كه با اشتراك قدرت پردازشي يكديگر، توان بيشتري را براي انجام دادن امور پردازشي محوله فراهم مي كنند. يك كلاستر شامل چندين ماشين است كه در يك شبكه محلي پرسرعت به هم متصل شده و با استفاده از يك برنامه زمانبندي و هماهنگ سازي ميان ماشين هاي شبكه، امور پردازشي را انجام مي دهند.
گونه اي از اين كلاسترها موسوم به load-balancing cluster وظيفه موازنه كردن ترافيك شبكه را ميان ماشين هاي شبكه بر عهده دارند. هدف اين نوشتار نيز پياده سازي چنين كلاستري است كه بتواند با تقسيم كردن درخواست هاي سرويس ارسالي از كاربران يك شبكه ميان چند سرويس دهنده ، از تراكم حجم كاري بر روي يك سرويس دهنده بكاهد.
طرح ريزي كلاستر
كلاستر شامل يك سرور مجازي مبتني بر سيستم عامل لينوكس و تعدادي سرور فيزيكي خواهد بود كه با استفاده از يك سوئيچ ، با هم در ارتباط هستند . هدف شبكه، ارائه سرويس هايي مانند وب و ايميل به كاربران است. كاربران از طريق يك بستر شبكه اي، مانند اينترنت، با سرور مجازي ارتباط دارند. سرورهاي فيزيكي مي توانند بر هر سيستم عاملي مبتني باشند. وظيفه سرور مجازي لينوكس ، بااستفاده از آدرس هاي IP، كاهش فشار حجم درخواست هاي ارسالي به يك سرور فيزيكي و تقسيم درخواست ها ميان چند سرور موجود در شبكه است.
در واقع مي توان گفت كه سرور مجازي ، نقش يك رابط را ميان كاربران شبكه و سرورهاي فيزيكي شبكه ايفا مي كند كه در اين ميان، امكان همزماني پردازش هاي بيشتري از درخواست ها با استفاده از يك آدرس IP فراهم مي شود. هنگامي كه سرور مجازي يك درخواست را از كاربر دريافت مي كند، براساس يك الگوريتم زمانبندي ، درخواست كاربر را به سرور فيزيكي مربوطه تحويل مي دهد. سپس سرور فيزيكي داده هاي مورد تقاضا را براي سرور مجازي به درخواست كاربر جواب خواهد داد. در اين ميان، سرويس دهنده حقيقي همان سرورهاي فيزيكي هستند كه آدرس IP آن ها توسط سرور مجازي تغيير يافته است. سرور مجازي از دو رابط شبكه استفاده مي كند: يك رابط براي برقراري ارتباط با كاربران و دسترسي كاربران به شبكه ، و رابط دوم جهت ارتباط با شبكه محلي و سرورهاي فيزيكي . راه اندازي يك كلاستر با اين ساختار، قابليت هرگونه تغيير، حذف يا افزودن سرورهاي فيزيكي را براي مدير شبكه فراهم مي كند.
بازسازي هسته لينوكس
لينوكس شامل هسته نسخه ۲.۴.۲۸ و نسخه هاي بالاتر، از كلاسترهاي سرور مجازي يا LVS پشتيباني مي كنند. پس اگر از نسخه هاي پايين تر استفاده مي شود، بايد با اضافه كردن ماجول LVS مجددا هسته را كامپايل و بازسازي كنيد. اين بسته به صورت رايگان از نشاني http://www.linuxvirtualserver.org قابل دريافت است . چون در سايت براي نسخه هاي مختلف هسته، بسته هاي مختلفي ارائه شده ، لازم است شماره بسته متناسب با نسخه هسته لينوكس سيستم بررسي شود. بسته دريافتي از سايت را در شاخه usr/src/ كپي كنيد و دستورات زير را اجرا نماييد:

×#cd/usr/scr/linux
#gunzip ../linux-۲.۴.۲۱-ipvs-۱.۰.۱۰.patch.gz
#patch-p۱< ../linux-2.4.21-ipvs-1.0.10.patch

دستور خط اول ، موقعيت خط فرمان را به زيرشاخه×linux منتقل مي كند. در خط دوم ، با استفاده از ابزار GUNZIP ، بسته دريافت شده از سايت پروژه از حالت فشرده خارج شده و در خط سوم اين بسته، به هسته اضافه شده است . پس از اضافه شده است. پس از اضافه شدن بسته به هسته، بايد مجددا هسته كامپايل شود. يعني در دايركتوري ×usr/src/linux دستورات زير اجرا شوند:

#make mrproper
#make oldconfig
#make menuconfig

با اجراي دستور آخر، يك منو با چندين زيرشاخه اجرا خواهدشد. براي فعال كردن سرور مجازي از شاخه Networking Options، گزينه IP:Virtual Server Configuration را انتخاب نماييد و آدرس سرور مجازي را تنظيم كنيد:

virtual server support( EXPERIMENTAL)
]Ipvirtual server debugging×[
(۱۶) IPVS connection table size(the Nith power of۲)
---IPVS scheduler
round-robin scheduling
< M >weighted round-robin scheduling
< M >least-connection scheduling scheduling
< M >weighted least-connection scheduling
< M >locality-based least-connection scheduling
< M >locality-based least-connection with replication scheduling
< M >destination hashing scheduling
< M >source hashing scheduling
< M >shortest expected delay scheduling
< M >never queue scheduling
—IPVS application helper
FTP protocol helper

قبل از خروج از menuconfig، بايد تغييرات ذخيره شوند. براي ساختن تمامي ماجول هاي جديد كرنل، دستور زير اجرا مي شود:

#make dep&&make bzlmage &&make modules && make modulesinstall

پس از اجراي دستور بالا، زير شاخه جديدي به نام bzlmage در دايركتوري /arch/i۳۸۶/boot/×usr/src/linux ساخته مي شود و تصوير هسته كامپايل شده در اين شاخه قرار مي گيرد. براي اتمام پيكربندي هسته، بايد اين تصوير در شاخهboot/ كپي شده و فايل هاي پيكربندي بوت لودرهاي سيستم نيز بروز رساني شوند.
نصب ابزار IPT و IPVsadm
در گام بعدي ، پس از بازسازي هسته لينوكس، براي پيكربندي سرور مجازي ، بايد بسته هاي IPTable و IPVsadm نصب شوند. IPTable ابزاري براي راه اندازي ساختار يك فايروال مبتني بر فيلتر بسته هاي IPV۴ و NAT در هسته لينوكس است. بااستفاده از اين ابزار، آدرس هاي IPهاي مجازي براي سرورهاي فيزيكي تعريف مي شوند. IPVsadm نيز يك ابزار براي مديريت سرور مجازي لينوكس، تنظيم الگوريتم زمانبندي تقسيم درخواست ها و قوانين ارسال درخواست هاي كاربران به سرورهاي فيزيكي است. بسته نصب IPTable به همراه اكثر توزيع ها ارائه مي شود و مي توان از طريق برنامه مديريت بسته هاي توزيع لينوكس به راحتي آن را نصب كرد. بسته rpm نصب ابزار IPVsadm نيز از سايت پروژه LVS قابل دريافت است. پس از نصب اين دو ابزار، لازم است كه گزينه IP forwarding براي سرور لينوكس فعال شود. براي اين منظور، فايل etc/sysctl.conf/ را در يك ويرايشگر متني بازكرده و گزينه زير را با ارزش ۱ مقداردهي كنيد:
net.ipv۴.ipforward=۱
اكنون كافي است با استفاده از دستور start، سرويس IPTable براي ارسال بسته هاي IP سرورهاي فيزيكي به آدرس كاربران شبكه فعال شود:
#service iptables start
فعال كردن IP masquerading
براي تنظيم آدرس IP سرورهاي فيزيكي در سرور مجازي لينوكس، بايد به اين نكته توجه شود كه eth۰ براي كارت شبكه ارتباطي با شبكه اينترنت و eth۱ براي كارت شبكه محلي تعريف شوند. در ادامه برروي سرور مجازي، دستورات زير اجرا شوند:

#iptables-t nat-P POSTROUTING DROP
#iptables-t nat-A POSTROUTING-o eth۰-j MASQUERDE

در خط اول ، با تعريف يك قانون براي IPTables، يك سطح خارجي امنيتي براي شبكه تعريف مي شود. DROP اين اختيار را به IRTables مي دهد كه هرگونه بسته IP كه از ruleهاي تعريفي تبعيت نمي كند، از شبكه حذف شود و در نتيجه هر آدرس IP جعلي يا ساختگي را نمي توان براي شبكه تنظيم كرد. خط دوم، جدول NAT را براي آدرس دهي شبكه داخلي ميان سرورهاي فيزيكي با سرور مجازي و كارت شبكه eth۰ فعال مي كند.
پيكربندي سرور مجازي لينوكس با IPVsadm
در گام بعدي، با استفاده از ابزار IPVsadm سرور مجازي تنظيم مي شود. براي شروع بايد به هريك از ماشين هاي شبكه يك آدرس IP اختصاص داده شود. براي سرورهاي فيزيكي شبكه محلي، يك بازه آدرس دهي مانند ۱۰.۰.۰.۰ تا ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ انتخاب شده و از يك شماره Subnet Musk استفاده مي شود. از سرور مجازي به عنوان دروازه براي سرورهاي فيزيكي استفاده مي شود. ماشين هاي كلاينت با آدرس هاي IP اختصاص يافته توسط سرويس دهنده اينترنت با سرور مجازي در ارتباط خواهند بود. يكي از دو سرور يك سرويس دهنده HTTP است كه براي آن آدرس ۱۰.۰.۰.۲ تعريف مي شود و سرور دوم كه يك سرويس دهنده FTP است، با ۱۰.۰.۰.۳ آدرس دهي مي شود. آدرس ۱۰.۰.۰.۱ به عنوان پيش فرض دروازه براي ارتباط با سرور مجازي انتخاب مي شود و براي ارتباط سرور مجازي انتخاب مي شود و براي ارتباط سرور مجازي با شبكه اينترنت آدرس IP عمومي ۶۱.۱۶.۱۳۰.۱۰۰ منظور مي گردد. اكنون با ابزار IPVsadm، آدرس هاي تخصيص داده شده براي سرور مجازي تعريف مي شوند:

#ipvsadm-A-t ۱۶۱.۱۶۱۳۰.۱۰۰:۸۰-s wlc
#ipvsadm-A-۱۶۱.۱۶.۱۳۰.۱۰۰:۲۱-s wrr

در فرامين بالا wlc و wrr دو الگوريتم مديريت ترافيك سرور مجازي براي پورت هاي ۸۰ و ۲۱ هستند. غير از اين دو، الگوريتم هاي زمانبندي قابل تعريف ديگري نيز وجود دارد كه براي آشنايي با آن ها مي توانيد به صفحات man اين برنامه مراجعه كنيد. براي تعريف سرورهاي فيزيكي ، دستورات بالا به صورت زير اجرا مي شوند:

#ipvsadm-a-t ۱۶۱.۱۶۱۳۰.۱۰۰:۸۰-r ۱۰.۰.۰.۳:۸۰-m
#ipvsadm-a-t ۱۶۱.۱۶.۱۳۰.۱۰۰:۸۰-r ۱۰.۰.۰.۲:۸۰-m-w۲
#ipvsadm-a-t ۱۶۱.۱۶.۱۳۰.۱۰۰:۲۱-r ۱۰.۰.۰.۳:۲۱-m

البته هميشه ترافيك پورت ۸۰ بيشتر از ترافيك پورت FTP خواهدبود. بدين خاطر آدرس IP شماره ۱۰.۰.۰.۳ براي پورت ۸۰ نيز تعريف شده است. در اين حالت، سرور مجازي با استفاده از الگوريتم هاي زمانبندي خود، مي تواند بار ترافيكي اين پورت را بر روي دو سرور فيزيكي تقسيم كند، با دادن ارزش دو توسط آرگومان m- به آدرس ۱۰.۰.۰۲، سرور مجازي خواهد فهميد كه اين پورت بر روي آدرس ديگري نيز تعريف شده است.
نتيجه گيري
براي آزمايش درستي عملكرد شبكه، مي توان با استفاده از ماشين هاي كلاينت، درخواست هايي را براي سرور مجازي فرستاد و نتيجه را مشاهده كرد. اگر به صورت همزمان چندين درخواست را از چند ماشين كلاينت ارسال كنيد، خواهيد ديد برخي درخواست ها به وسيله سرويس دهنده FTP پردازش شده اند و آدرس IP متفاوتي ميان درخواست هاي رسيده برروي ماشين هاي كلاينت وجود دارد. راه اندازي يك سرور مجازي با مشخصات بالا جوابگوي يك كلاستر با تعداد محدودي سرويس دهنده است. براي شبكه هايي كه از تعداد زيادي سرويس دهنده استفاده مي كنند، به راه اندازي چند سرور مجازي، تنظيمات پيشرفته جدول NAT، و سرويس DNS نياز خواهيد داشت.

منبع : آي آر آي تي ان

اوراکل9i دارای انتخابی به نامVLM است که به اوراکل اجازه می‌دهد تا روی ماشین‌های 32 بیتی به واسطه استفاده از فایل سیستم اشتراکی (که بزرگ‌تر از چیزی هستند که سیستم‌های 32 بیتی می‌توانند آدرس‌دهی کنند) یک بانک اطلاعاتی و فضای حافظه ایجاد کند. با این حال اینگونه نتیجه‌گیری شده است که استفاده از این ویژگی می‌تواند باعث fragmentation در حافظه کرنل شود و این به‌خاطر نحوه معادل‌سازیmap) شدن) نواحی معین است. نتیجه این بود که در آنجا، روی تعداد پردازش‌هایی که می‌توانند پیوست شوند محدودیت وجود دارد. به وسیله همکاری باRedHat وSuSE ، اوراکل امکان پیشنهاد یک API به نام Remap File Pages که اکنون در RedHat Enterprise Linux 3 و در آینده در SuSE Linux Enterprise Server 9 وجود خواهد داشت را یافت Remap File Pages . ازfragmentation و نیز مورد استفاده قرارگرفتن مقدار زیادی از حافظه جلوگیری می‌کند. بنابراین سازمان‌ها می‌توانند اتصالات بیشتر و سریع‌تری داشته باشند و نیز پایداری‌شان افزایش یابد. Wim Coekaerts مدیر مهندسان شرکت اوراکل در زمینه لینوکس می‌گوید: “اگر چه این API به صورت یکpatch برای اوراکل9i در دسترس است، اما با اوراکل10g به درون خود برنامه آمده است.” او اضافه می‌کند:"بنابراین در حال حاضر، به صورت پیش‌فرض، وقتی شما پشتیبانی از VLM را فعال می‌کنید، این ویژگی به صورت اتوماتیک با استفاده از قابلیتRemap File Page راه‌اندازی خواهد شد". Direct I /O Support در گذشته، بانک اطلاعاتی اوراکل فقط در Oracle Cluster File System (OCFS) ازI /O های مستقیم پشتیبانی می‌کرد، ولی الان با اوراکل نسخه10g ، Network File System (NFS) نیزI /O مستقیم را در فایل سیستم پشتیبانی می‌کند. Coekaerts می‌گوید:"با اوراکل10g ، شما بدون نیاز داشتن به اعمالpatch ، پشتیبانی از I /O مستقیم در بانک اطلاعاتی خواهید داشت.” و اضافه می‌کند: " این می‌تواند کارآیی را واقعاً بهبود بخشد- به ویژه برایNFS که سرعت همه چیز را بالا می‌برد و واقعاً برای اجرایRAC مناسب است". بنابر گفته‌هایCoekaerts ، این ویژگی حتی روی یک سیستم تنها نیز واقعاً خوب است؛ چرا که شما مجبور نیستید در کاشه (cache) فایل سیستم OS خودend up caching data داشته باشید، اما در عوض می‌توانید از الگوریتم اوراکل برای آن استفاده کنید. نصب ساده و موثر Coekaerts می‌گوید:"در اوراکل10g ، نصب بانک اطلاعاتی فقط یکCD است؛ بنابراین شما می‌توانید در مدت 5 دقیقه یا کمی بیشتر، مراحل نصب را آغاز کنید که واقعاً زیبا و دیدنی است". برنامه سادهِ نصب‌کننده، برای نسخه‌های جدید لینوکس از جمله RedHat Enterprise Linux 3 و یا SuSE Service Pack 3 نیز به روز شده است، بنابراین مدیران سیستم هیچگونه نیازی به اعمال‌کردنpatch های ویژه سیستم عامل ندارند. ASM اوراکل10g دارای ویژگی جدیدی است که Automatic Storage Management نام دارد و به اوراکل اجازه می‌دهد تا بر روی کل فضاهای استفاده نشدهِ باقیمانده مدیریت داشته باشد. Coekaerts توضیح می‌دهد:"ما یک ماژول لینوکس اضافه کردیم که عملکرد جدید ASM را بالا می‌برد.” او ادامه می‌دهد:"ما یکDriver داریم که دیسک‌های در دسترس را اسکن می‌کند و آنها را برای اوراکل به صورت اتوماتیک آماده ساخته و مدیریت آنها را به آسانی انجام می‌دهد. اینDriver بر رویOTN در دسترس است، بنابراین مشتریانی که از اوراکل10g استفاده می‌کنند، می‌توانند از آن ماژولِ کرنل استفاده کرده و فقط دیسک‌هایی که والیوم های ‌ASM هستند را به سیستم متصل کنند. سپس وقتی اوراکل شروع به کار کرد، آنDriver فقط خبرش را به ماژول کرنل می‌دهد و همه دیسک‌ها را تعریف کرده و یکdevice ویژه می‌سازد و آن را برای انجام I /O به اوراکل اختصاص می‌دهد که خیلی شبیه است به I /O های آسنکرون (غیر همزمان) و به ما این امکان را می‌دهد که بعضی از کاوش‌های اتوماتیک دیسک‌ها را انجام دهیم و مسیرI /O را بهینه کنیم. Oracle Cluster File System اگر چه OCFS نسخه 1 همانطوری که با اوراکل9i کار می‌کرد، به خوبی با اوراکل10g نیز کار می‌کند، ولیOCFS نسخه 2 می‌تواند هر دوی Oracle Database وOracle Code را خودش بر روی لینوکس مدیریت کند. به عنوان مثال، یکAdmin ، روی چهار سیستم کهcluster شده‌اند (از معماریclustering استفاده می‌کنند) فقط باید یک نصب Oracle DB 10g انجام دهد و برنامه نصب‌کننده (installer) ، فایل سیستمcluster را متوجه خواهد شد و برنامه را در محل مناسبش بارگذاری خواهدکرد و خیلی راحت آن را گسترش داده و به‌روز رسانی می‌کند. Coekaertsتوضیح می‌دهد:"تصور کنید که شما هشت سیستم cluster شده دارید. قبل از OCFS نسخه 2، شما باید اوراکل را هشت مرتبه نصب کرده و هشت بار نیز patch ها را اعمال می‌کردید و حالا به جای آن، دارای یک home مشترک هستیم و شما می‌توانید تنها یکبار از روی یک فایل سیستم اوراکل را نصب وpatch های مورد نیاز را اعمال کنید- بنابراین OCFS مدیریت را تا حد بسیار زیادی ساده می‌سازد”.

راهنمای مقدماتی GIMP
به دنیای گیمپ خوش‌آمدید! دنیایی که برای آشنایی کامل با آن به یک کتاب کامل نیاز است. ولی من سعی دارم در یک مقاله جمع و جور شما را با این ابزار شگفت انگیز دنیای لینوکس و بازمتن آشنا سازم تا بتوانید کار کردن با آن را شروع کنید.

GIMP چیست؟
خوب در ابتدای امر شاید سوال کنید که گیمپ چیست و به چه دردی می‌خورد؟ امروزه برنامه‌های گرافیکی مانند Adobe Photoshop در زمینه‌های مختلف کاربردهای زیادی دارند. اگر بخواهیم ساده بیان کنیم، گیمپ فوتوشاپ دنیای لینوکس است. در صورتی که با این برنامه آشنا باشید، در استفاده کردن و درک مفاهیم موجود در گیمپ بسیار جلو هستید. گیمپ یک برنامه قدرتمند ایجاد فایل‌های گرافیکی و پردازش تصویر در لینوکس می‌باشد. آغاز پروژه گیمپ به ایجاد GTK باز می‌گردد. در حقیقت GIMP ایجاد شد تا GTK ایجاد شود. گیمپ مخفف Gnu Image Manipulation Program می‌باشد.

GIMP را از کجا تهیه کنیم؟
قبل از شروع به کار باید مطمئن شوید که گیمپ در سیستم‌تان نصب می‌باشد. امروزه اکثر توزیع‌های روی میزی لینوکس مانند ردهت، زوزه، لیبرانت و... این برنامه را بطور استاندارد نصب می‌کنند. بنابراین می‌توانید مطمئن باشید که این برنامه را نصب شده و آماده روی سیستم‌تان دارید. همواره می‌توانید آخرین نسخه‌های GIMP را از سایت آن در آدرس http://www.gimp.org تهیه کنید.

اصول اولیه
در صورتی که با برنامه فوتوشاپ آشنا باشید، می‌دانید که روش کارکرد این برنامه بر لایه‌های تصویری استوار می‌باشد. گیمپ نیز از همین اصل پیروی می‌کند و در آن با لایه‌های تصویری سر و کار خواهید داشت. بسیاری از اصطلاحات و ابزارهایی که در گیمپ آنها را مشاهده خواهید کرد با فتوشاپ مشابه بوده و واژه‌های و اصطلاحات فنی موجود در آنها نیز مشابه می‌باشند. من فکر می‌کنم که یک کاربر متوسط فتوشاپ با صرف کمتر از ۸ ساعت زمان قادر خواهد بود همان سطح توانایی که در فتوشاپ از آن برخوردار بوده، در گیمپ هم بدست آورد.
همانطور که Pluginهای فتوشاپ آنرا قدرتمند ساخته‌اند، در .گیمپ نیز این Pluginها وجود دارند. البته تعداد آنها بستگی به نسخه و توزیع لینوکس شما دارد. ولی بخشی زیادی از آن در تمام توزیع‌ها مشترک هستند.
گیمپ در یک محسط پنجره‌ای واحد قرار ندارد. یعنی هر بخش از برنامه در یک پنجره جداگانه روی میز کار باز می‌شوند. شاید این مسئله در ابتدا کمی شما را اذیت کند، ولی بعدا به آن عادت خواهید کرد. ما در این مقاله زیاد وارد مباحث فنی گیمپ نخواهیم شد و فقط به نکاتی اشاره خواهیم کرد که راه‌گشای شما برای استفاده از این برنامه قدرتمند باشد.

اجرای GIMP
خوب، از هم‌اکنون کار را با گیمپ آغاز می‌کنیم. در ابتدا لازم است که برنامه گیمپ را اجرا کنید. در محیط KDE یا Gnome می‌توانید با باز کردن پنجره RUN فرمان gimp را تایپ نمایید و یا در محیط کنسول فرمان gimp را وارد کنید تا این برنامه اجرا شود. در صورتی که برای اولین بار این برنامه را اجرا کنید، یک ویزارد برای تنظیم آن از شما سوالاتی خواهد پرسید که کافی است تمام گزینه‌های پیش‌گزیده را انتخاب نموده و آنرا به پایان برسانید. پس از چند لحظه چند پنجره باز خواهند شد. پنجره اصلی برنامه گیمپ دارای عنوان The GIMP می‌باشد. (تصویر ۱)

همانطور که می‌بینید، بسیاری از ابزارها کاملا آشنا هستند.برای شروع کار و پیشرفت در مطلب، یک تصویر آزمایشی ایجاد نموده و تا پایان مقاله آنرا تکمیل خواهیم کرد. کافی است کلیدهای Ctrl+N را فشار دهید و یا از منوی File گزینه New را انتخاب کنید. اکنون می‌توانید در پنجره‌ای که باز می‌شود، تنظیماتی مانند اندازه تصویر، حالت رنگ‌ها، وضوح و ... را تعیین کنید. پنجره آشنا به نظر می‌رسد. اینطور نیست؟ (تصویر ۲)

خوب، پس از اتمام تنظیمات، روی OK کلیک کنید تا تصویر جدید ایجاد شود. در گیمپ برای اجرای فرامین روی تصویر، باید روی تصویر کلیک راست کرده و فرمان مورد نظرتان را پیدا و اجرا کنید. بنابراین به دنبال این نباشید که در منوی File برنامه به دنبال فرامین باشید! تصویر ۳ یکی از این منوها را به شما نشان می‌دهد.

ما قصد داریم تا کار را از ایجاد یک متن شروع کنیم. در حال حاضر گیمپ از متون فارسی پشتیبانی نمی‌کند. دلیل آن این است که در حال حاضر بر پایه GTK 1.x قرار دارد. بزودی نسخه 2.0 گیمپ که مبتنی بر GTK 2.0 است ارائه خواهد شد که در آن از زبان فارسی نیز پشتیبانی خواهد شد. در حال حاضر برای کار روی متون فارسی می‌توانید متون را بوسیله یک برنامه دیگر تایپ کرده و بصورت تصویر به گیمپ منتقل کرده و روی آنها کار کنید. من برای این کار از OpenOffice Draw استفاده می‌کنم. یک متن آزمایشی آماده کرده و آن را به فرمت PNG صادر (Export) کرده و در گیمپ با فشردن کلیدهای Ctrl+O آنرا باز می‌کنم. سپس Ctrl+A و Ctrl+C و تصویری که در حال کار روی آن هستیم را انتخاب کرده و Ctrl+V را فشار می‌دهم. با این کار تصویری که حاوی متن فارسی بود تبدیل به یک Floating Selection خواهد شد. در گیمپ هرچه را که Paste نمایید، مستقیما تبدیل به یک لایه نخواهد شد. برای اینکه آنرا تبدیل به یک لایه نمایم، پنجره لایه‌ها را با کلیک راست روی تصویر و انتخاب Layers>Layers, Channels and paths بار می‌کنم و در این پنجره روی آیکون New Layer که شبیه یک کاغذ می‌باشد، کلیک می‌کنم. (تصویر ۴)

سپس تصویر را با فشردن دگمه‌های Ctrl+S ذخیره می‌کنم. همانند فرمت PSD در فتوشاپ که فرمت لایه‌ها در آن حفظ می‌شود، در صورتی که فرمت XCF را انتخاب کنید، تصویرتان اطلاعات لایه‌ها را به همراه خواهد داشت. فرمت XCF را انتخاب کرده و سپس نام فایل را وارد می‌کنم. در اینجا لازم است به این نکته اشاره کنم که گیمپ قادر است بسیاری از فایل‌های PSD فتوشاپ را بخواند. البته فایل‌هایی که در آنها عملیات خاصی مانند انیمیشن و... انجام شده است را نخواهد خواند. این قابلیت بسیار جالب است. پس می‌توانید از فایلهای PSD که قبلا ایجاد کرده‌اید، در گیمپ استفاده کنید.
برای ادامه کار، بخش سفید رنگی را که دور متن فارسی قرار دارد، با استفاده از ابزار Fuzzy Select گیمپ که مشابه Magic Wand فتوشاپ عمل می‌کند، انتخاب می‌کنیم. سپس با فشردن دگمه‌های Ctrl+X آنها را حذف می‌کنیم. (تصویر ۵ بخش انتخاب شده را نمایش می‌دهد)

برای برداشتن حالت انتخاب یا انتخاب یک لایه، از دگمه‌های Ctrl+T استفاده کنید. همانند برنامه‌های دیگر برای Undo کردن یک عمل می‌توانید از کلیدهای Ctrl+Z استفاده نمایید. کلیدهای Ctrl+R برعکس این کار یعنی عمل Redo را انجام می‌دهند. اکنون بخش عمده قسمت سفید رنگ حذف شده و تعدادی لکه جزیی باقی مانده است. برای پاک کردن آنها با استفاده از ابزار ذره بین و یا کلیک راست روی تصویر و انتخاب منوی View بزرگنمایی تصویر را تغییر داده و آنها را نیز مطابق روش گفته شده در بالا حذف می‌کنیم. البته برای این کار می‌توانید از دگمه‌های = و – نیز استفاده کنید.
کاربرد سایر ابزارهای گیمپ مانند ابزار متن، ابزار برش، ابزار انتقال، پاک کن، قلم و نیز بسیار آسان است. اکنون بخش‌های اضافی تصویر را با استفاده از ابزار برش (Crop) حذف می‌کنیم. تصویر ۶ تنظیم ابزار برش را نمایش می‌دهد.

پش از پایان روی Crop کلیک می‌کنیم تا تصویر به اندازه دلخواه در آید. در صورتی که نیاز داشتید تا کل تصویر را بصورت هماهنگ مقداری کوچک کنید، روی تصویر کلیک راست کرده و از منوی Image بخش Scale Image را انتخاب کرده و در آن اندازه دلخواه را تنظیم کنید. برای تغییر اندازه در یک یا چند بعد خاص، از منوی image گزینه Canvas Size را انتخاب کنید. برای تغییر اندازه یک لایه خاص، می‌توانید از پنجره لایه‌ها روی لایه مورد نظر کلیک راست کرده و گزینه Scale Layer را انتخاب کنید.
همانند برنامه فتوشاپ، در گیمپ هم می‌توانید از پنجره لایه‌ها، لایه‌ها را تغییر محل داده، به هم متصل نموده، آنها را حذف و اضافه کنید.
اکنون ما قصد داریم تا رنگ متن را که در حال حاضر مشکی می‌باشد، به رنگ دیگری تغییر داده و سپس عملیات دیگری روی آن انجام دهیم. برای این کار، ابتدا در پنجره اصلی گیمپ روی رنگ پیش‌زمینه که مشکی است کلیک کرده و در پنجره‌ای که باز می‌شود، رنگ مورد نظر را انتخاب می‌کنیم. (تصویر ۷)

سپس با استفاده از Fuzzy select و کلید shift تمام بخش‌های مورد نظر را انتخاب می‌کنیم و با استفاده از ابزار سطل رنگ، رنگ منطقه انتخاب شده را تغییر می‌دهیم. (تصویر ۸)

خوب! عجب کار قشنگی! خوب اکنون تعدادی از فیلترهای گیمپ را روی تصویرمان آزمایش می‌کنیم. در ابتدا، روی تصویر کلیک راست کرده و منوی Filter را انتخاب می‌کنیم. چقدر فیلتر! از منوی فیلتر گزینه Rebder و سپس Add Glow را انتخاب می‌کنم. در پنجره کوچک تنظیمات فیلتر، می‌توانید رنگ حاشیه را تعیین کنید. پس از اتمام تنظیمات، روی OK کلیک می‌کنم. خوب! نتیجه را در تصویر ۹ مشاهده می‌کنید.

زیبا است نه؟ خوب الان عملیات دیگری انجام می‌دهیم. یک رنگ جدید برای پیش‌زمینه انتخاب کرده، پنجره لایه‌ها را باز کرده و یک لایه جدید با رنگ پیش‌زمینه (Foreground) ایجاد می‌کنم. لایه را با کلیک روی آن در پنجره لایه‌ها انتخاب کرده و سپس با فشردن کلیدهای Ctrl+A تمام لایه را انتخاب می‌کنم. سپس روی تصویر کلیک راست کرده و از منوی Filter بخش Artistic و سپس Cubism را انتخاب می‌کنم. سپس لایه را به پایین‌ترین مکان منتقل می‌کنم. (با استفاده از فلش‌های موجود در پنجره لایه‌ها) نتیجه کار را در تصویر ۱۰ می‌بینید.

تعداد زیادی فیلتر برای بکارگیری در تصاویر وجود دارند که برای آشنایی با تمام آنها باید مقداری وقت صرف کرده و با گیمپ سر و کله بزنید. یکی دیگر از قابلیت‌های جالب گیمپ بخش Extensions آن می‌باشد. اگر دقت کرده باشید در پنجره اصلی Gimp یک منوی با نام Xtns وجود دارد. در این بخش تعدادی اسکریپت قرار داده شده که بطور خودکار کارهایی برای شما انجام می‌دهند. مانند پردازش تصویر، ایجاد دگمه برای وب و دهها امکان دیگر. تعدادی از ابزارهای این بخش را نیز بررسی می‌کنیم. برای شروع از منوی Xtns بخش Script Fu و سپس Logos و سپس 3DOutline را انتخاب می‌کنم. در پنجره تنظیمات که باز می‌شود، متن مورد نظرم را تایپ کرده و قلم دلخواه را انتخاب می‌کنم. حاصل کار بصورت تصویر ۱۱ خواهد بود.

در همین منو، اسکریپت Cool Metal تصویری بسیار زیبا ایجاد می‌کند که در تصویر شماره ۱۲ آنرا می‌بینید.

و یا اسکریپت Frosty تصویری مشابه با شکل ۱۳ ایجاد می‌کند. مطمئن هستم در صورتی که کمی حوصله و شور و ذوق و صد البته وقت داشته باشید، با استفاده از Gimp قادر خواهید بود تصاویر و گرافیک‌هایی ایجاد کنید که تا بحال در خواب هم آنها را ندیده‌اید.

بطور کلی اگر بخواهم همینطور قابلیت‌های مختلف GIMP را توضیح دهم، این مقاله به یک کتاب تبدیل خواهد بود. هدفم از نوشتن این مقاله تنها آشنا سازی شما برخی از قابلیت‌های کلیدی گیمپ بود و کشف ادامه قابلیت‌ها را به عهده خودتان می‌گذارم. گیمپ دارای قابلیت‌هایی است که برخی متخصصین در برخی موارد آنرا قویتر از فتوشاپ می‌دانند. این برنامه دائما در حال توسعه بوده و قابلیت‌های جدیدی به آن اضافه می‌شود. ضمنا برای دستیابی به راهنمای کامل برنامه گیمپ به آدرس http://manual.gimp.org مراجعه کنید.

در دنیای لینوکس، تولد برخی از توزیع‌ها یا ارائه نسخه‌های جدید آنها با سر و صدای زیادی همراه است. توزیع Ubuntu نیز یکی از این توزیع‌هاست که ارائه آن سر و صدای زیادی برپا کرد که هر فرد کنجکاوی را تحریک به آزمایش آن می‌کند.
Ubuntu نامی است آفریقایی به معنی انسانیت و بهتر روح انسانیت و هدف از آن ارائه سیستم‌عاملی است رایگان و آزاد برای همه با بهترین کیفیت و پشتیبانی. این توزیع هر ۶ ماه بروز خواهد شد و هر نسخه منتشر شده تا ۱۸ ماه از پشتیبانی امنیتی برخوردار خواهد بود. این توزیع یک توزیع مبتنی بر دبیان بوده و از میزکار GNOME 2.8 که به تازگی ارائه شده، استفاده می‌کند. مجموعه اداری بکار رفته در آن نیز مجموعه OpenOffice.org است. برخلاف اکثر توزیع‌ها، Ubuntu تنها بر روی یک دیسک ارائه می‌شود. دلیل آنهم روشن است. Ubuntu تنها نرم‌افزارهای کاربردی لازم را به همراه خود دارد. بدون هیچ چیز اضافی و از میزکار KDE هم که خبری نیست.

نصب Ubuntu
برنامه نصب Ubuntu همان Debian installer جدید است که قرار است همراه با Debian Sarge ارائه شود. البته با کمی دستکاری. نصب آن بسیار شبیه به نصب Debian Sarge است و کل عملیات نصب در عرض چند دقیقه و بدون مشکل یا دشواری خاصی انجام می‌شود. کاربران تازه‌کار هم به راحتی خواهند توانست آنرا نصب کنند. در Ubuntu کلمه عبوری که برای نخستین کاربر تنظیم می‌کنید، همان کلمه عبور ریشه شما خواهد بود. ضمنا شما نخواهید توانست به عنوان کاربر ریشه وارد سیستم شوید و یا از دستور su استفاده کنید. بجای su باید از دستور sudo به همراه دستوری که مایل به اجرای آن هستید، استفاده نمایید.

ورود به سیستم
فرایند نصب با یک بوت و نصب بسته‌های نرم‌افزاری همراه است. پس از اتمام آن، GDM اجرا شده و می‌توانید وارد محیط میزکار GNOME شوید. نخستین چیزی که جلب توجه می‌کند، ظاهر ساده، سبک و زیبای Ubuntu به همراه جلوه‌های زیبای صوتی آن است. اگر کاربری هستید که معمولا با KDE کار می‌کنید، کمی طول می‌کشد تا به GNOME عادت کنید. زبان فارسی را می‌توانید به راحتی از بخش تنظیمات صفحه‌کلید فعال کرده و قلم‌های اضافی را نیز در پوشه fonts. دایرکتوری خانگی خود کپی نمایید و با یکبار راه‌اندازی Xfree86، قلم‌ها بارگذاری خواهند شد. تصویر زیر محیط میزکار Ubuntu را نمایش می‌دهد.

اتصال به اینترنت
شما با یک دبیان سر و کار دارید! به راحتی می‌توانید با استفاده از دستور pppconfig اتصال‌های اینترنتی تلفنی را تعریف و با استفاده از دستورهای pon و poff اتصال خود را برقرار و قطع کنید. مجموعه ابزارهای کاملی برای ارتباطات اینترنتی در اختیار شماست. مرورگر فایرفاکس، برنامه پیام رسان gaim، برنامه پست الکترونیکی Evolution، ابزارGnomeeting برنامه چت Xirc و حتی یک Terminal Server Client.

گرافیک
Ubuntu دارای ابزارهای گرافیکی تقریبا کاملی است. دو برنامه نمایش تصویر، برنامه GIMP 2.0، نرم‌افزار GV برای نمایش فایل‌های PDF و ابزار اسکن Xsane.

چند رسانه‌ای
مختصر و مفید. برنامه پخش CD محیط GNOME، برنامه پخش موزیک Rhytmbox، یک ابزار CDRipper برای تبدیل دیسک‌های صوتی، پخش کننده ویدئوی Totem که از هسته Xine استفاده می‌کند و برنامه کنترل Volume و میکسر.

ابزارهای اداری
کل ابزارهای اداری Ubuntu شامل مجموعه اداری قدرتمند OpenOffice.org و مجموعه Evolution Groupware است.

ابزارهای مدیریتی
ابزارهای مدیریتی Ubuntu شامل ابزارهایی است که به همراه GNOME 2.8 ارائه شده است. برای مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری نیز ابزار خوش دست Synaptic ارائه شده است. البته سیستم apt-get دبیان قدرت و انعطاف پذیری زیادی به کاربر خواهد داد.

نتیجه‌گیری
Ubuntu قطعا یک میزکار سبک، سریع، با کیفیت، سهل الاستفاده و قدرتمند است. میزکاری تمیز بدون ذره‌ای نرم‌افزار اضافه که کل آن در ۱.۵ گیگابایت فضا نصب خواهد شد. ولی در این میزکار کمبودهایی نیز احساس می‌شود. از جمله اینکه بسیاری از نرم‌افزارهای جانبی و محیط‌های رومیزی مانند KDE وجود ندارند و این کمبود به شدت احساس می‌شود. مثلا یک برنامه درست و حسابی برای ایجاد CD/DVD بر روی آن وجود ندارد و تنها برنامه درونی نگارنده دیسک Nautilus موجود است که برای نیازهای حرفه‌ای چیز چندان جالبی نیست. من شخصا ترجیح می‌دهم که از XMMS برای پخش موسیقی استفاده کنم، ولی حتی این ابزار محبوب نیز در آن گنجانده نشده است. با Ubuntu شما یک سیستم دبیان مدرن با تمامی ویژگی‌های فنی آن مانند پایداری، شناسایی خودکار سخت‌افزار و... را بدون نرم‌افزارهای کافی خواهید داشت. البته Ubuntu یک مخزن از بسته‌های نرم‌افزاری جانبی به نام Universe دارد که شما می‌توانید با تنظیم apt از آن برای دریافت بسته‌های نرم‌افزاری مورد نیازتان استفاده کنید، ولی باید توجه داشته باشید که این بسته‌های اضافی از طرف Ubuntu پشتیبانی نمی‌شوند و اصلاحیه‌های امنیتی نیز برایشان ارائه نخواهد شد. با اینکه استفاده از Ubuntu بسیار راحت است، ولی آنرا برای کاربرانی که تازه می‌خواهند کار با گنو/لینوکس را شروع کنند، توصیه نمی‌کنم. وجود هسته 2.6 و محیط GNOME این امکان را ایجاد می‌کند تا بتوانید آنرا در کامپیوترهای قدیمی‌تر نیز نصب و استفاده کنید.